Industrial

Były to bardzo ciekawe konstrukcje. Szkoda, że produkowane je stosunkowo krótko. W Polsce spotykane rzadko.
Ogólnie można powiedzieć, iż odpowiadały one konstrukcyjnie Prakticom L i EE. Zenit 19 (pierwotne oznaczenie
Zenit T 1) to konstrukcja półautomatyczna. Aparat był produkowany w latach 1979 - 1987 (121.993 sztuki).
Otrzymał za swoją konstrukcję różne wyróżnienia i medale. Posiadał lamelkową migawkę dającą czasy od 1s. do
1/1000s. Synchronizacja z lampami błyskowymi wyniosła 1/60s., a w niektórych egzemplarzach 1/125s. Był
wyposażony w pomiar światła TTL. Zenit 19 w celowniku posiadał raster i wskazówkę z oznaczeniem plus i
minus. Aparat miał samozerujący się, automatyczny licznik zdjęć, krótki skok dźwigni szybkiego naciągu, system
łatwego zakładania filmu, kontrolkę stanu baterii (dioda). Ogromnym plusem było to, iż w celowniku widać ok. 95
procent kadru a nie jak w prostych Zenitach tylko 65. Standartowymi obiektywami był Zenitar M 1,7/50 lub Helios
44M 2/58. Aparat zasilały dwie baterie 2x1,5V typu RC-53 umieszczone w dolnej części korpusu (a nie w górnej,
jak w prostszych Zenitach). Tam też znajduje się pokrętło do ustawiania czułości filmu. W górnej części korpusu
znajduje indeks wskazujący położenie filmu. Wymiary: 138x96x103, masa: 950g. Jeszcze bardziej
zaawansowaną konstrukcją był Zenit 18 (pierwotne oznaczenie Zenit Elektro) produkowany w latach 1980 -
1987 (7.001 szt.). Aparat ten odpowiadał konstrukcyjnie Zenitowi 19, ale był wyposażony w automatykę czasów
naświetlenia (preselekcja przysłony). Oczywiście mógł być też nastawiany ręcznie. Posiadał lamelkową migawkę
dającą czasy od 1s. do 1/1000s. W trybie ręcznym można było ustawiać dowolną jej wartość. W trybie
automatycznym aparat płynnie, w sposób bezstopniowy, wybierał właściwy czas naświetlenia. Synchronizacja z
lampami błyskowymi wynosiła 1/60s., a w niektórych egzemplarzach 1/125s. Oczywiście był wyposażony w pomiar
światła TTL. W celowniku posiadał dalmierz dwupolowy, raster i w jego prawej części oznaczenia: 1, 30 i 1000 -
określające czas migawki. W trybie automatycznym aparat sam ustalał właściwą szybkość migawki a wskazówka
orientacyjnie pokazywała w jakim przedziale mieści się wybrane ustawienie tj. czy powyżej 1/30s., czy też poniżej
(statyw). Zenit 18 miał samozerujący się, automatyczny licznik zdjęć, krótki skok dźwigni szybkiego naciągu,
wbudowaną zasłonkę celownika, system łatwego zakładania filmu, kontrolkę stanu baterii (dioda). W celowniku
widać ok. 95 procent kadru. Standartowymi obiektywami był Zenitar ME1 1,7/50 lub MC Variozenitar 2,8/40-80.
Obiektywy te były wyposażone w dwa elektryczne styki. Zatem widać tu podobieństwa do konstrukcji Praktici EE 2
i EE 3. Aparat zasilały cztery baterie 4x1,5V typu RC-53 umieszczone w dolnej części korpusu. W górnej jego
części znajduje indeks wskazujący położenie filmu. Wymiary: 135x96x103, masa: 930g. Do w/w grupy aparatów
można zaliczyć też Zenita 21. Odpowiadał on Zenitowi 18, ale posiadał bagnet Pentaxa (KA). Na bazie Zenita 19
zaprojektowano też aparat do zdjęć medycznych Sjurpriz MT 1.