Industrial

Z kolei czasy powyżej 1/500s. przydały by się bardziej, jednak skoro Hasselblad ma
tylko czasy do 1/500s. (wynika to ze stosowania migawki centralnej), to można
przywyknąć do tego ograniczenia. Roletki migawki są wykonane z gumowanego płótna
(w Prakticach są metalowe). Mimo to migawka Zenita zupełnie przyzwoicie sprawuje
się na mrozie. Jeśli chodzi u układ celowniczy, to można stwierdzić, iż jest to najsłabszy
element konstrukcji Zenita. Lustro jest bardzo małe i ścięte po bokach. Efektem jest
to, iż w celowniku widzimy ledwie ok. 65% tego, co wyjdzie na zdjęciu (w Prakticach
typu L średnio ok. 90%, a typu B ok. 95%). Dodatkowo przy stosowaniu
teleobiektywówi pierścieni pośrednich (mieszka) obraz w górnej części celownika jest
przyciemniony. Na pewno taka konstrukcja nie budzi zaufania. Jako ciekawostkę mogę
podać, iż w latach 50-tych takie ograniczenie pola widzenia niektórzy uważali za zaletę!
Otóż twierdzono, iż nawet źle kadrując zdjęcie w celowniku np. obcinając nogi nie
psujemy zdjęcia bo po wywołaniu okaże się, że na klatce negatywu nogi są całe!
Dodatkowo połączenie małego lustra i stosunkowo masywnego korpusu sprawia, iż
aparat nie wpada w drgania. Lustro jest samopowrotne. Matówka prezentuje średnią
klasę. Jednak w środku zastosowano dosyć drobnoziarnisty raster, tak iż z
ustawianiem ostrości nie ma najmniejszych problemów. W celowniku po prawej stronie
znajdują się dwie czerwone diody LED. Po naciśnięciu spustu migawki włączamy
pomiar światła TTL. Przytrzymując wciśnięty spust (pomiar odbywa się przy przysłonie
roboczej) kręcimy jednocześnie pierścieniem przysłony na obiektywie (lub gałką
czasów), tak by obie diody migały (tzw. światłowaga). Wtedy mamy prawidłowo
ustawione parametry ekspozycji, oczywiście jeśli wcześniej nastawiliśmy poprawnie
czułość filmu. Jeśli świeci się tylko dioda górna zdjęcie będzie prześwietlone, jeśli tylko
dolna zdjęcie wyjdzie niedoświetlone. Swego czasu diody uchodziły za rozwiązanie
bardziej nowoczesne i lepiej widoczne w trudnych warunkach oświetleniowych niż
wskazówka. Jednak w praktyce niekoniecznie się tak dobrze sprawdzają. Otóż
obserwując stopień wychylenia wskazówki widzimy jednocześnie stopień
niedoświetlenia lub prześwietlenia. Zenit 12xp odpowiada modelowi TTL, ale
wyposażono go w dwie diody (światłowagę) zamiast wskazówki. Wyprodukowano go w
liczbie 1.550.240 sztuk w latach 1983 - 2000. Wymiary Zenita 12xp: 136x100x93 mm,
masa: 950g. Zasilanie: dwie baterie RC-53 (2x1,5V). Zenit 12xp był przeznaczony na
export, Zenit 12SD (swietodionnyj) był przeznaczony na rynek krajowy (produkcja
468.956 sztuk w latach 1983 - 1994). Zenit 12 (produkcja 94.489 sztuk) to pierwsza
wersja tej konstrukcji (twórca: N.M. Marienkow) z lat 1983 - 1984. Z innych projektów
warto wymienić Zenit 12SB (solar battery) wyposażonego w baterię słoneczną,
którego konstruktorami byli: W.N. Kotow, I.W. Ljagin i inni. Ciekawym projektem był
też Zenit SD-M(F) z wbudowaną lampą błyskową. (F - flash).