Industrial

Praktici serii L były produkowane od 1969r. (model LLC) aż do 1990r. (MTL 5B i 50).
Główną ich cechą charakterystyczną jest lamelkowa migawka metalowa o czasach od
1s do 1/1000s i synchronizacji 1/125 (spore osiągnięcie techniczne, jak na tamte lata,
niektóre lustrzanki AF mają dziś synchronizację 1/90s). Od tej migawki właśnie pochodzi
oznaczenie L. Inne charakterystyczne cechy to: prostokątny kształt korpusu, system
szybkiego załadunku filmu PL (Pentacon Ladung), automatyczny samozerujący się
licznik zdjęć, stopka do lamp błyskowych ze stykiem środkowym, skośny spust migawki,
samowyzwalacz (są wyjątki), samopowrotne lustro.  Głównym konstruktorem był Rolf
Noack. Wyprodukowano ich łącznie kilka milionów, w wielu odmianach. Ponieważ
występuje wiele oznaczeń tych aparatów postaram się w paru zdaniach je rozszyfrować.
Na oznaczenia składają się cyfry i litery. Cyfry oznaczają generację sprzętu a litery
stopień zaawansowania danego modelu. Jeśli aparat nie ma żadnych cyfr to należy on
do pierwszej generacji z lat ok. 1969 - 1975 (np. L, LB, LTL, LLC). Gdy ma cyfrę 2 to
jest to druga generacja tych aparatów z lat ok. 1975 - 1978 (np. L2, LB 2, LTL 2, PLC
2, VLC 2). W stosunku do pierwszej generacji cechowała się ona: nowym matowym
lakierem wnętrza aparatów, który lepiej wytłumiał odblaski, obiektywami z powłokami MC
i całkowicie czarnymi obudowami, przeniesieniem oznaczeń literowych na prawą stronę
aparatów i ich powiększeniem (niestety napisy wycierają się), zmianą kształtu dźwigni
szybkiego naciągu, srebrną gałką czasów migawki (poprzednio czarna), poszerzeniem i
lepszym wytłumieniem spustu migawki (ale pozbawiono go możliwości blokady).
Ponadto zastosowano nieco lepsze matówki (raster o drobniejszym szlifie). Aparaty
mające cyfrę 3 z lat ok. 1978 - 1983 (jak np. MTL 3, DTL 3, PLC 3, VLC 3, EE 3) różnią
się już znacznie bardziej od wcześniejszej generacji. Zewnętrznie wyglądają jak modele
z cyfrą 2, jedynie okleina korpusu jest wykonana z tzw.  wafla . Najważniejsze zmiany
dotyczą środka. Przebudowano bowiem cały układ celowniczy. W celowniku widać ok.
90 procent kadru, a nie 80 jak poprzednio. Soczewki okularu są wykonane ze szkła  i
pokryte warstwą przeciwodblaskową (poprzednio tworzywo). Również prymat pokryto
taką warstwą. Poprawiono współpracę samopowrotnego lustra z zespołem
automatycznej przysłony. Wytłumiono uderzenia lustra. Zastosowano oprócz styku
środkowego, także drugie dodatkowe gniazdo do lamp błyskowych. Wprowadzono
lepsze matówki. Aparaty z cyfrą 5 to ostatnia, czwarta generacja z lat ok. 1983 - 1990
(MTL 5, MTL 5B, MTL 50). Zastosowano w nich nową okleinę korpusu (wziętą z Praktic
B), nieco zmieniono wygląd dźwigni szybkiego naciągu, gałki czasów migawki (okleina z
czarnego tworzywa), korbki powrotnego zwijania filmu. W ostatnich modelach z 1985r.
tj. w MTL 5B i MTL 50 zrezygnowano z dodatkowego gniazda do lampy błyskowej oraz
zastosowano na matówce potrójny skośny dalmierz z Praktic B. Jeśli chodzi o lata
wytwarzania aparatów danej generacji to podałem okresy, gdy była ona główną
częścią produkcji firmy Pentacon. Czasami jednak produkcja dwóch generacji, w
zależności od modelu, zachodziła na siebie.