Industrial

Najciekawszymi urządzeniami dodatkowymi do Praktiny były napędy. Transport filmu w
aparacie standardowo odbywał się za pomocą gałki. Wbrew pozorom odbywa się to
całkiem wygodnie. W dolnej części korpusu znajduje się wyprowadzenie do dodatkowych
mechanizmów napędowych: ręcznego, sprężynowego i elektrycznego. Dodatkowy napęd
ręczny to dźwignia szybkiego naciągu zakładana w dolnej części korpusu. Rozwiązanie to
przypomina nieco system przyjęty w Prakticach serii IV i V. Napęd sprężynowy umożliwiał
po nakręceniu śruby wykonanie szybko po sobie do dziesięciu zdjęć. Potem ponownie
trzeba było nakręcić sprężynę. Dziś może się to wydawać rozwiązaniem archaicznym,
ale wówczas napęd elektryczny wymagał zasilania w postaci ciężkiego akumulatora, co
nie było rozwiązaniem poręcznym. Napęd sprężynowy znakomicie ten problem
rozwiązywał. Ostatnim rodzajem napędu był napęd elektryczny. Silnik dołączany do
aparatu był zasilany prądem 12V, pochodzącym z akumulatora. Zdjęcia można było
wykonywać z szybkością do 2 klatek na sekundę. Dodatkowe do silnika można było
podłączyć kable do wyzwalania aparatu na odległość. Jeszcze raz tu należy
przypomnieć, iż w Praktina to pierwsza na świecie lustrzanka z dodatkowym napędem
elektrycznym. Dzięki temu była ona zdecydowanie preferowana wszędzie tam, gdzie
należało wykonać dużo szybko następujących po sobie zdjęć (sport, reportaż,
reprodukowanie dużej ilości ilustracji i dokumentów). W związku z tym Praktina jest
uważana przez niektórych za pierwszą profesjonalną lustrzankę małoobrazkową na
świecie. Osobiście uważam, że tytułem tym Praktina powinna się dzielić z Exaktą, która
co prawda nie miała dodatkowych napędów, ale pod innymi względami była lepsza od
Praktiny (większa ilość obiektywów, osprzętu dodatkowego, bardziej rozbudowana
migawka).