Industrial

Bez tych napędów film w aparacie przesuwało się gałką po prawej stronie aparatu, lub dodatkową dźwignią w
dolnej części aparatu. Aparat miał zdejmowaną tylną ściankę, zamiast której można było założyć kasetę na17
metrów filmu! Do aparatu można było stosować te same obiektywy, co do Exakty produkcji Carl Zeiss Jena i
Meyer Goerlitz (oczywiście z bagnetem Praktiny). Niektóre z nich były wyposażone w automatyczną przysłonę.
Wszystko to powodowało, iż Praktina była wysoko ceniona przez fotografów zawodowych i bogatych
fotoamatorów (cena Praktiny oscylowała na poziomie Exakty i Praktisixa czyli ok. 8.000 zł, tj. ok. 6 średnich
pensji z lat 50-tych). Gwoli ścisłości należy dodać, iż Exakta zachowała prym jeśli chodzi o zakres migawki: od
1/1000 do 12s. (Praktina: 1/1000 do 1s.) a także oferowała trochę więcej wyposażenia dodatkowego,
zwłaszcza do fotografii naukowej, medycznej itd. (oczywiście poza napędami). Na światowych rynkach było
również nieco więcej kompatybilnych obiektywów do Exakty, którą przecież produkowano od 1936r. Niestety
Praktinę przestano produkować w 1960r. Prawdopodobnie przyczyną była centralizacja produkcji w jednym
koncernie Pentacon. Zamiast produkować kilka systemów lustrzanek przez jedną fabrykę (Praktina, Pentina,
Pentacon, Praktica), zdecydowano iż w produkcji pozostanie najbardziej przystępna cenowo i produkowana w
największych ilościach Praktica. W 13 lat później zrezygnowano z produkcji Exakty, tym samym na rynku
została tylko amatorska Praktica. Nie osiągnęła ona nigdy takiego poziomu, jaki w latach 50-tych na tle
konkurencji światowej prezentowała Exakta czy Praktina. Warto dodać, iż w latach 1968 1972,
wyprodukowano zawodową lustrzankę Pentacon Super (początkowo miała się nazywać Praktina N), będącą
rozwinięciem Praktiny (obiektywy jednak były na gwint M 42x1). Niestety wytworzono ich niewielką
ilość, ledwie 4.000 sztuk, głównie na potrzeby Stasi.