Industrial

W 1975r. Asahi Pentax postanowił zerwać tradycję i zmienił mocowanie obiektywów z
M42x1 na bagnet K. Konkurencyjne firmy stosowały złącze bagnetowe, które jest szybsze
i pewniejsze w użyciu. Dodatkowo w tamtych latach była modna miniaturyzacja. Chcąc
sprostać wyzwaniom rynku Asahi Pentax wprowadził następujące modele: K2, KX, KM i
K1000. Aparaty te były zgrabne, stosunkowo małe i cechowały się elegancją. Oferowano
je przede wszystkim w wersjach srebrno-czarnych. Od razu przewidziano do nich całą linię
obiektywów z mocowaniem bagnetowym K. Aparaty te miały wbudowany układ pomiarowy
TTL, za pomocą którego ustawiało się właściwe parametry naświetlenia poprzez
zgrywanie wskazówek (K1000 - jedna, KM - dwie, KX - dwie plus skala czasów i optyczny
podgląd przysłony). Migawka była szczelinowa z gumowanego płótna o zakresie od
1/1000s. do 1s. + B, synchronizacja 1/60s. Wyjątkiem był Pentax K2 z elektroniczną,
metalową migawką SEIKO oferujący automatykę czasu, rozszerzony zakres pracy do 8s.
oraz synchronizację z lampami błyskowymi przy 1/125s. Za pomiar światła w wyższych
modelach (K2 i KX) odpowiadała fotokomórka krzemowa a w KM i K1000 fotokomórka z
siarczkiem kadmu. Ostrość ustawiało się za pomocą mikrorastra. Na uwagę zasługuje duże
powiększenie obrazu celowniczego (ok. 0,88x) a także amortyzacja pracy lustra.
Ciekawymi funkcjami obecnymi w wyższych modelach była możliwość wstępnego
podniesienia lustra i trzy wyjścia do lamp błyskowych (styk centralny plus gniazda X i FP).
Aparaty były zasilane bateriami 1,5V typu SR44 (ew. LR44). Oprócz wersji podstawowych
ukazały się też wersje zmodernizowane, jak np. Pentax K2 DMD (z możliwością
przyłączenia dodatkowego napędu, nadrukiem daty i optycznym podglądem przysłony) czy
K1000SE (zastosowanie dalmierza). Uważam, że wszystkie w/w modele zasługują na
uwagę osób pragnących mieć (oprócz aparatów elektronicznych) prosty, solidny sprzęt
nadający się do zdjęć w trudnych warunkach. A teraz zapraszam do zapoznania się z
poszczególnymi modelami serii K.